دختری کوچک و تنها در گوشه ی پنجره ی اتاقش به آسمان خیره شده

دختر دل  افسرده کوچک بنگر این آسمان را تو ببین این سیاهی همه از تنهایی توست

گرد و خاکی برپاست روی این دفتر خاطراتش ، میچکد اشک

وای. . . نه !

دفترش خیس شده روی نام آسمان اشکی چکید ، دخترکی آهی کشید

میدرخشد نوری و یک ستاره آسمان را پر نور کرد

دخترک میداند آسمان تنها نیست

میکشد سایه هایی سیاه سیاه

روی این دیوار ها ، نقش  هایی از خاطره ها

دخترک دیوانه نیست ، قصه میگوید از یاد ها :

این منم این آسمان است ، عاشقی در ما نهان است

این که میخندد منم اینکه میگوید همان ها را منم

و نگاه کن این آسمان است میدرخشم در درونش همچو ماهی ، این منم

دخترک قصه میگوید با تیره های دیوار ها

یاد میگوید از تمام یاد ها !

جعبه خاطره ها ، بوی عطری میپیچد و عروسکی که تمام شب ها شاهد عشقی بود مینشیند در برش

آن عروسک تنها همدمش ، میکشد آه ، میزند فریاد

دخترک طاقت ندارد ، روز ها رفتند او آسمان را در بر ندارد

آن نگاه آسمانی دروغ بود و رفت

دخترک می گرید میگوید : و کجا رفت که رفت

آسمانی که میگفت : من ز تنهاییم و تنهایت نمیگذارم 

دخترک سخت  گریست و شکایت میکرد به خدایی که هنوز هست که هست

و گفت : چه دروغ زیبایی بود ، من تو را شکر میگویم

قاصدکی از پنجره به روی گونه های دخترک دوید ، اشک هایش را دید و پیام آورد :

گرچه شب تاریک است ، دل قوی دار  سحر نزدیک است

دخترک قاصدک را بوسید و به گوشش خواند : همان هایی را که همان روزها ، همان ها را میگفت

و فرستاد به سوی آسمانش .